OPRAH

Ég er að horfa á TV og OPRAH er með þátt um konur sem hafa sleppt sjálfri sér og láta sig drappast niður í vanrækslu. Ýmsar ástæður eru fyrir þessu hjá konum en vitað er að allt of margar konur láta þetta gerast.
Ég er ein af þessum konum, ég sé sjálfa mig í þessum konum, ég er ein af þeim sem geri ekki rassgat fyrir sjálfa mig. Ein ástæðan er níska, ég tími ekki að fara í nudd, kaupa nýja flík eða út að borða. Ég fæ samviskubit og mér finnst eins og ég verði að heyra frá einhverjum að þetta sé í lagi áður en ég geri þetta. Til dæmis sagði læknir í þættinum að þú átt að geta hvílt þig án þess að líða illa yfir því og gera það aðeins af þvi´að þig langi það. Ég get ekki lagt mig þegar einhver veit af því nema hafa alveg yfirgengna afsökun. Það er ekki nóg fyrir mig að segja einfaldlega "ég er þreytt og ætla að leggja mig í 20 mín".
Ég er að gefa sjálfa mig á bátinn. Ég fann hvað mér leið svakalega vel þegar ég fór að æfa fótboltann aftur og ég fann líka greinilega hvað sambandið og allt mitt líf varð betra. Á móti fann ég hvað mér leið ömurlega að þurfa að hætta. Ég varð samstundis þunglynd og leiðinleg, ósanngjörn jafnvel. Nú veit ég að ég get vel gert eitthvað án þess að fá samviskubit yfir því að e´g ætti að vera að elda eða gera eitthvað fyrir börnin eða manninn. Og það ætla ég að gera!

próf próf próf

Eitt próf búið og annað á morgunn. Ég er ss að "læra" núna fyrir bókmenntir 19. og 20. aldar á spáni auðvitað.
æ vá hvað ég hef ekkert að segja nema bara hvað ég nenni ekki að læra og hlakka til að vera búin .. úff en já ok reyni að sparka í rassgatið á mér og gera eitthvað af viti í prófinu og í þessum blogmálum.
Kv Freydís ofurlestrarhestur með meiru

Háskólinn...

Jæja, þessi síðasta endurlífgun fór nú fyrir lítið. En jæja taka 2 gjöriði svo vel...

Ég er oft að hugsa á daginn´... já þetta væri nú fín saga á blogsíðu.. en allt kemur fyrir ekki.
Núna er ég að súpa seyðið af pössunarleysi/leti/skipulagsleysi fyrr í vetur. Það eru nefninlega próf og ég er að frumlesa einhver 5 spænsk skáldverk frá 19, og 20. öldinni. Hellti einni í mig í morgunn, þeirri sem ég byrjaði á í gærkvöldi ásamt 2 glösum af herbalife tei... og ekkert að gera nema byrja á næstu, sem by the way er leikrit frá 19. öld sem heitir "Luces de Bohemia". en já nóg af þessu, ég verð bara hálf stressuð vitandi af mér stijandi við tölfuna þegar ég gæti verið að lesa seyðandi sögu af einmanna listamanni sem var uppi seint á 19.öld, úff..

Ég er búin að vera frekar furðuleg á nóttunni núna undanfarið, of heitt, of ekki þreytt, of þreytt (uuu já það er hægt að vera svo þreyttur að maður getur ekki sofið...), of kalt jafnvel og ég veit ekki hvað og hvað. en í nótt þá dreymdi mig hana Emblu mína, búin að vera að hugsa til hennar í allan dag. Ég kannski hringi bara í hana snöggvast... hehe ja´góð hugmynd.
Heyrumst.
p.s. ég er ákveðin í að blogga í sumar... hehe :)
Freydís ofurbloggari

heiðarleg tilraun til endurlífgunar

Ég var að lesa pistlana mína um daginn og mér fannst ég bara nokkuð sniðug. Einhvern vegin held ég að ég hafi glatað pennanum þegar ég hætti með balla minn á brjósti eða eitthvað.
Reyndar dettur mér stundum í hug eitthvað sniðugt en finn einhvern vegin ekki stund og stað til að koma því niður á blað....

En núna verður breyting þar á, þetta er svo fínt tjáningarform og ég tel mig hafa mikla þörf fyrir að geta tjáð mig einhvers staðar (sbr. stundarbrjálæðisköst undanfarið.... huhummm)
En já góðu lesendur - sem vafalítið eru ekki margir ef nokkrir- þið eruð vitni af mér hnoða lífi í þessa síðu.

Gjörið svo vel

Laugardagskvöld húsmóðurinnar

Nú sit ég inní í stofu með hekl á fingrunum, horfi á fitness með girndaraugum á kroppana, þannig að mig langar að vera kropparnir, ekki að mig langi í þá. Já ég horfi á kroppana úr mínum 2ja barna kropp sem er rétt að ganga saman eftir það allt saman og til að fullkomna allt er ég með súkkulaðihúðar oreo kex og mix til að japla milli umferða (hekl-umferða:). Svo þegar ég gef mér tíma geri ég hljólátan samning við sjálfa mig um að fljótlega -mjög fljótlega- skuli ég taka mig verulega á og hætta þessu japli á kvöldin og verða svona fitness kroppur. Ok kannski ekki alveg svoleiðis en alveg næstum því.

En já svona eru þessu laugardagskvöld hjá mér, ég sitjandi yfir jólaföndrinu eða heklandi sjal :)
Meiriháttar.
Laugardagskveðja
Freydís

Enn og aftur til fortíðar

Ég ákvað að hleypa ykkur aðeins inní minn hugarheim þegar ég var örlítið yngri...

Ég hélt að garnirnar væru litlar hendur inní maganum sem hnoðuðu kúk og kreistu hann út um rassinn -já af hverju spyr einhver, jú vegna þess að mamma sagði mér að þarmarnir hjálpuðu okkur að kúka....

Ég hélt að ég og Íris hefðum verið tvíburar en hún bara farið úr maganum á mömmu á undan mér -bara 3 og hálfu ári....

Ég man líka þegar ég átti stóra dúkku með sítt hár og ég lét hana liggja í rúminu mínu til að plata jólasveininn og fór sjálf fram að horfa á sjónvarpið með mömmu og Steina. Svo var ég ýkt svekt þegar ég kíkti inn og ekkert var komið.

Við áttum nokkrum sinnum kettlingar þegar ég var lítil og eitt skiptið var einn alveg hrikalega latur kettlingur. Hann hét Brandur og var seinna kötturinn okkar til margra ára -blessuð sé minning hans. Þegar hann var lítill hann Brandur var hann rosalega latur, hann nennti ekki einu sinni að mjálma hvað þá leika sér með hinum kettlingunum. Eitt skipti þá kemur mamma að mér þar sem ég stend með hann í fanginu og hristi hann til. "hvað í ósköpunum ertu að gera við kettlinginn..??!" spyr mamma. "Ég er bara að venja hann við að vera hræddan -auðvitað-"
Ég ætlaði sem sagt að venja hann að vera hræddan svo hann myndi ekki vera svona latur heldur upptjúnnaður eins og hinir litlu kettlingarnir.

Einu sinni áttum við svakalega flottan nýjan tússpenna, svona skrautpenni, og mig langaði svo svakalega að skrifa með honum og eina sem ég fann að skrifa á var bók. Og til þess að ég yrði ekki skömmuð þá skrifaði ég bara nafnið hennar Írisar!

Kæra systir

Ég ákvað að segja nokkrar sögur af Írisi, sem að mínu mati var ótrúlega skemmtileg stóra systir og mér fannst hún vera ótrúlega góð við mig lang lang oftast. En það voru tímabil sem hún var að kanna sjálfa sig og það bitnaði ótrúlega á mér. Gjöriði svo vel

Einu sinn þegar ég var svona ca 10 ára þá beit ég í tunguna á mér þannig að það kom smá blóð. Ég gerði dramatísk mistök og sagði Írisi frá því, ég áttaði mig ekki á því að hún væri að kanna sína möguleika á því að verða uppfinningalyfjafræðingur(slash)læknir. En það var hún einmitt að gera. Hún sagðist ætla að lækna þetta sár og leiddi mig fram í eldhús. Hún var djúpt sokkin í þá hugdettu að í eldhússkápunum leyndust einhver mikilvæg lækningarefni en enginn hafði prófað þau og vissi því ekki um eiginlega þeirra. Any way, þá leiðir hún mig inní eldhús og segir mér að reka út úr mér tunguna sem og ég gerði auðvitað enda stóra systir mín að fara að lækna mig. En af öllum efnum þá náði hún í saltstaukinn og hellti á tunguna á mér!! Já hún stráði salti í sárin, þrátt fyrir að vera Sálar aðdáandi númer eitt á þeim tíma. Ég man nú ekki eftir sársaukanum nákvæmlega en gerum ráð fyrir að hún hafi ekki læknað mig heldur stráð salti í sárin....

Svo var það eitt skipti að við vorum einar heima -og þessu gleymi ég aldrei svo lengi sem ég lifi- Það var tímabilið þar sem hún ætlaði að verða annað hvort útúrreiktur geðveikur morðingi eða hollywood leikari. Ég hef ekki spurt hana nákvæmlega, ég hef ekki þorað að bridda uppá þessu umræðuefni.
Hún fór inná baðherbergi og var eitthvað að bardúsa í smá tíma, þeir sem þekkja mig vita að ég er forvitnari en flest og gat því ekki haldið mig frá baðhurðinni. Hún sagði mér að bíða bara rólegri, og ég vildi að ég hefði bara hunskað mér út að leika mér því þegar hún kom út var hún orðinn geðveikur morðingi. Hún hafði púðrað sig föla í framan og sett svart í kringum augun og fyrir utan pottþétt make-up var svipurinn gjörsamlega sneyddur allri umhyggju og hlýju. Hann var eins harður, en þó algjörlega yfirvegaður, og hann gerist. Hún gékk algjörlega yfirveguð og sviplaus inní eldhús -og ég litla forvitna barnið- á eftir henni (því miður, þarna hefði ég átt að vera að hlaupa út en ég sá ekki íhvað stefndi fyrr en seinna). Hún tók upp stærsta hnífinn sem hún fann í eldhúsinu og snéri sér að mér. Ég áttaði mig fljótlega á því að hún ætlaði á eftir mér með hnífinn en þorði ekki að hlaupa því ég vissi það að hún hljóp hraðar en ég á þessum tíma. Ég hins vegar brást þannig við hræðslunni -vitandi það að þetta var bara Íris- að ég reyndi eins og ég gat að fá hana til að missa geðveikis-svipinn og hlæja. Ég reyndi að vera fyndin eins og ég gat en var eiginelga bara sorgleg þar sem ég skreið undan henni og lét hana króga mig út í horn. Þá var ég sennilega farin að væla af hræðslu og farin að biðja hana að hlífa mér. Hún hætti ekki fyrr en ég var komin útí horn niður á hnén og niður í gólf eins langt frá henni og ég gat, þá greip hún í hárið á mér og reif það upp og mundaði hnífinn, ég þarf varla að segja ykkur hvað e´g var hrædd. En nei þá segir hún:" var þetta flott, trúðiru mér??" uuuu nei heheh. Glætan!! Ég var svo hrædd að ég var ekki viss um það hvort var hennar rétta eðli, þessi geðveika eða þessi leikari. En ég hef ekki séð þessa hlið aftur svona öfluga þannig að ég geri ráð fyrir að þetta hafi verið leikarinn í henni.

Færum okkur til Dalvíkur. Við vorum í heimsókn hjá ömmu og afa á Dalvík, þau áttu flottan garð með trám og rólu og alls konar skemmtilegt að leika sér í.
Við vorum örugglega að búa okkur til heimferðar og við vorum tvær úti að leika okkur í góðu veðri eins og var alltaf á Dalvík. Það var snærisspotti þarna sem var fastur í annað hvort tré eða í staur, það var alla vegna fast í annan endann. Á hinn endann bjó Íris til lykkju sem hertist ef maður tosaði í. Svona snöru eins og kúrekarnir voru með, einhvern vegin þannig sem hertist ef eitthvað fór í lykkjuna. Hún náði mér í lykkjuna. Ég stóð bara í lykkjunni alveg róleg. Þá fékk Íris góða hugmynd. Hún sagði mér að setja hana um magan á mér, taka mér stöðu og hlaupa eins hratt og ég gæti í burtu frá staurnum. Þetta fannst mér líka alveg ágætis hugmynd, ég var neflinlega svo fljót að hlaupa (hún hlýtur að hafa notað þessa sálfræði ámig : vá má ég sjá hvað þú kemst langt). Ég tók mér stöðu og hljóp af stað.... hratt....
En svo auðvitað tók lykkja í og hertist utan um magan á mér og ég henntist aftur á bak með andan í brókinni. Ég náði ekki andanum í smá stund og leið frekar illa eftir þetta. En eins og með saltið þá man ég ekki nákvæmlega hvernig mér leið. Maður blokkar svona út úr minninu.

En já þetta voru nokkrar sögur af okkur systrum, ég á nú líka nokkrar hjartnæmar en geymi þær til betri tíma :)
Þessi pistill er tileinkaður þér Íris mín. Ótrúlega skemmtileg uppátæki en jafnframt stórhættuleg geðheilsu minni :)
Hey nú man ég eitt sem hún sagði líka við mig þegar ég var sko ekki nema 5 ára. Þá þurfti ég stundum að pissa á nóttunni og við vorum saman í rúmi. Ég vakti hana alltaf og bað hana að koma með mér því ég var svo hrædd að fara ein. Einhvern tíman hefur hún verið orðin þreytt á þessu næturbrolti og ætlaði að ala þetta af mér. Takið eftir því að hún er aðeins 9 ára þarna. Hún sagði við mig (með viðeigandi tón) :"..Freydís, ætlaru alltaf að hafa einhvern með þér á klósettið?? En þegar þú verður orðin stór, þarf þá kallinn þinn að fara með þér eða??"
Ég þarf auðvitað ekki að segja ykkur að í dag pissa ég alltaf ein að nóttu jafnt sem degi.